suju_saranghae's profilesuperjuniorismPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
November 19 .....ยังอยู่ตรงนี้....ลำพัง
อยู่กับความหวังที่เลือนร้าง
ตาย...ไม่ตาย...ไม่ต่าง
ทุกย่างก้าวแทบขาดใจ
.......
ยังอยู่ตรงนี้....ที่เก่า
อยู่กับเงาของคนที่เคยหวั่นไหว
ยังไม่ชินกับการจากไป
ทำได้แค่รอวันที่ลมหายใจ.....ไม่มี
T^T
ฟ้าเงียบ.....ดาวไหว
หัวใจ...รอนล้า
สายลม...พัดมา
น้ำตา...ไหลริน
มันเหงา....เหลือเกิน
ก้าวเดิน....ไม่ไหว
ไร้ฝัน...หมดไฟ
เปล่าไร้.....ลำพัง
อยากได้แค่กำลังใจ........แค่นั้นเอง
October 31 ไร้สาระวันนี้ฝนตกตั้งแต่ประมาณ 6 โมงเช้า จนตอนนี้ บ่ายสามแล้ว ก้อยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกเลย ไม่เหนื่อยรึไง
ตอนนี้ยังอยูที่อุดรยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับวันไหนเมือนกันทั้งที่ใกล้เปิดเทอมแล้ว
เพราะมีธุระและภารกิจที่ไม่คาดฝัน
ใจนึงอยากกลับมอ. รีบๆกลับไปทำสารนิพนธ์ให้มันเสร็จจะได้จบเร็วๆ
อีกใจก้อยังไม่อยากกลับ...อยู่บ้านแล้วสบายใจดีอย่างบอกไม่ถูก
ไม่ต้องเจออะไรให้มันเหนื่อยใจ
------------
แต่...เราจะคิดมากไปไย...ไม่เข้ากะบุคลิกของเราจี๊กกะติ๊ด
ร่าเริงเข้าไว้อิหนู!!!!!!!
------------
เมื่อวานนี้ไปตัดผมมา..ได้ทรงอะไรมาก้อไม่รุ ดูเนิร์ดสุดๆ
(นี่อาจเป็นอีกสาเหตุที่ยังไม่อยากกลับมอ. 55555)
คงต้องรออีกสักพักให้ผมมันยาวจนเข้าที่ อิอิ
ต่อจากนั้นก้อไปเดินตลาดนัด...ที่เหมือนโอเดี่ยนที่มอ ของเรานั่นแหละ
แต่ตลาดนัดที่อุดรใหญ่ขนาดเอาโอเดี่ยน 4 อันไปใส่ได้สบายๆเลยทีเดียว
แถมยังเปิดทุกวันด้วย
เดินชอบกันให้ตายไปเลย....แค่ก้อไม่ได้อะไรมั้งที่ตั้งใจไปชอป
ได้ของกินมาแทนแถมไม่ต้องจ่ายตังเองด้วยเพราะพี่ชายจ่ายให้
ถูกใจจริ้งงงงงงงง
-------------
เออ...ลืมบอกไปว่าซื้อมือถือใหม่แล้ว
ใช้เบอร์เดิมนะจ๊ะแต่เบอร์ชาวบ้านที่เมมไว้หายหมดเลย
ยังไงๆ ก้อโทรมาหาเค้าหน่อยนะ เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆทั้งหลาย
------------
นี่กรุมาบ่นเรื่องอะไรวะเนี้ย???????
--------------
October 21 ไม่น้า!!!!!!!!แสดดดดดดดดดดดดดดด
วันนี้ทำมือถือหาย!!!!!!!!
เหอๆๆๆๆ
อยากจะร้องไห้เจงๆ
ไปดูหนังกะที่บ้านมา...มีความสุข
พอดูจบก้อมานั่งที่โซฟาร์หน้าเมเจอร์รอที่บ้านเข้าห้องน้ำ
(อุดรมีเมเจอร์นะคร้าบ...พี่น้อง)
ต่อจากนั้นก้อไปกินข้าวกัน
และแล้ว...........ก้อจะหยิบมือถือมาโทร
แต่.....
มันไม่อยู่แล้วอ้ะ!!!!!!
พอโทรเข้าเครื่องก้อปิดไปแล้ว...ไม่น้ะ...ชั้นยังไม่ได้ปิดแค่ตั้งสั่น...แล้วถ้างั้นใคร?????
ไม่ต้องถามก้อได้คำตอบว่ามันหายไปแล้ววววว
ไม่นะ ไม่จริง ไม่ ไม่ ม้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ทุกข์จายยยยยยยยยยย
แต่ยังไม่ตายนะ......เฮ้อ- - - - - -
October 18 บ้านน้อยหลังนี้...สุขีเสียจริงในที่สุดก้อได้กลับถึงมาตุภูมิเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หลังจากที่ไม่ได้กลับบ้านมาเป็นเวลาเกือบๆ 7 เดือน (ห่า.....นานได้อีก) พอกลับมาบ้านถึงรู้ว่าโค-ต-ร-คิดถึงบ้านเลย ไอ้อาการนอนไม่หลับที่เคยเป็นบ่อยๆ ตอนอยู่มอ. ก้อไม่ยักเป็น ทั้งที่น่าจะใช้เวลาปรับตัวอีกหน่อย คิคิคิ รู้สึกสบายใจพิกล และถึงอยู่ที่บ้านต้องทำงานบ้านมากมาย (เพราะอยูคนเดียว...คนอื่นไปทำงานหมด) แต่ก้อดีนะ เป็นการออกกะลางกายไปในตัว จะได้ไม่อ้วนเหมือนสังวรและศศิวิมล (ฮิ้วววววววววววว)
ตอนนี่อากาศที่บ้านกำลังเย็นได้ใจเลย แค่เย็นนะ ยังไม่หนาว (สำหรับที่บ้านเค้านะเพราะถ้าอยู่ที่มอ.คงต้องถือว่าหนาว...ชิมิ) อากาศดีจริงๆ วันนี้ตื่นแต่เช้ามานั่งกินกาแฟกะที่บ้าน ไม่ยักกะโดนด่าแหะ ปกติต้องโดนดุแล้ว อิอิ แล้วอาก้อบอกว่า กินไปเถอะ..โตแล้ว
เออ...จริงเนอะ พอได้ยินยังงั้นก้อมานั่งคิดว่า กุแก่แล้วนี่หว่า แสดดดดดด.......ยังทำตัวเป็นเด็กอยู่เลย แก้ไงดีวะ
โอ้ยยยยยยยยยยย...ครายก้อได้ช้าวยฉานที้
ปล. ห้ามบอกว่าให้ไปตายนะ(รู้นะคิดอารายอยู่) October 13 หมูเวลเมื่อคืนก่อนหิวข้าวเลยชวนเพื่อนๆสุดที่รักไปกินส้มตำยามวิกาลกัน ก้อเอร็ดอร่อยไปตามประสาคนที่เกิดและเติบโตมาพร้อมน้ำปรุงรสปลา....ก้อปลาร้านั่นแหละ....ชิ!!!!!
หลังจากนั้นเลยขับรถเครื่องต่อไปอีกหน่อยเพื่อไปซื้อหมูเวล อิตอนแรกก้อไม่ได้น่าสนใจอะไร เพราะคุ้นเคยดีด้วยความที่กินบ่อย
แต่เพื่อนสุดที่รักมันเอาศอกกระทุ้งพร้อมกับบอกว่า "เมิงดูคนขายดิ.....น่ากินก่าหมูอีก"
แต่ด้วยความที่ไม่ค่อยจะประสาเรื่องแบบนี้ก้อยังไม่ได้สนใจเพราะคิดว่าเพื่อนมันล้อเล่น......ก้อปกติลุงมาขายคนเดียวนินา
ครั้นพอได้หันไปดูตามที่เพื่อนบอกก้อได้พบกับชายหนุ่มรูปงามทรายเชยกะลางปิ้งหมูอยู่
(ขนาดควันขนาดนั้น ร้อนขนาดนี้ หน้ายังไม่มันเลยอ่ะ คิดดู เจิดสุดๆ ไม่รุใช้แป้งเบอร์อะไร แต่ก้อน่าคิดนะว่าจะเป็นอย่างว่ามั้ย?????)
แต่ช่างเหอะเพราะเราก้อแค่แอบกรี๊ดกร้าดตามประสาคนที่ไม่เคยกับความรัก
แล้วสรุปว่าที่เล่ามายืดยาวเนี่ยก้อแค่จะบอกว่าไปเจอผู้ชายมาคนนึง..น่ารกดีแค่นั้นแหละ.....จบ October 06 อะไรอะไรก็เปลี่ยนไปเฮ้อ.......ช่วงนี้ไมมันเงียบเหงาอย่างนี้วะเนี้ย
ไม่ค่อยได้คุยกะใครเลย ขนาดเมทกันยังคุยกันแทบนับคำได้
บรรยากาศมาคุซะจริงๆ
คิดถึงทุกคนจังเลยยยยยยยยยยยยย
แต่ถ้าจะให้บอกว่าใครบ้างคงไม่ได้เพราะมันมากมายเสียเหลือเกิน (หุหุหุ)
อย่างที่ว่า...ตอนนี้อะไรมันก้อเริ่มเปลี่ยนแปลงไปหมดแล้ว...
แต่ละคนก้อมีเล้นทางชีวิตของตัวเอง
แล้วเธอล่ะ....สิขรินทร์....เธอรูรึยังว่าชีวิตเธอต้องการอะไร?????
น่าหัวเราะเยาะเน้อะ....ใช้ชีวิตไร้สาระไปเรี่อย...ยังจับทางชีวิตไม่ได้เลย
เพิ่งรูตัวว่าตัวเองนิสัยเด็กมากๆ...งี่เง่า...เอาแต่ใจ.....ฯลฯ
แล้วตกลงชีวิตเรามีอารายดีบ้างวะเนี้ยยยยยยย
อนาคตที่กำลังใกล้เข้ามา.....อดีตที่ยังจำไม่ลืม...กับปัจจุบันที่วุ่นวายโคตร
ไม่น่าเชื่อจริงๆว่ามันไปด้วยกันได้...เฮ้อออออออ
แค่นี้ก้อจะร้องไห้..ทั้งที่พระพุทธเจ้าก้อสอบเอาไว้ว่าความแน่นอนคือความไม่แน่นอน
แต่ก้อยังทำใจไม่ค่อยได้อยู่ดี
ช่วงนี้ร้องไห้บ่อยสุดๆ กระเพาะก้อกำเริบแถมยังหนักกว่าที่ผ่านมาอีกด้วย
ขอให้ทุกคนช่วยเป็นกำลังใจให้สมหญิง(ใครวะ)ด้วยนะ
เพราะมันเริ่มจะไม่ไหวแล้วจริงๆ
ปล.รู้สึกว่าถึงข้างๆเราจะมีคนมากมาย...แต่ยังไงก่อเหงาอยู่ดี
September 24 กลับมาแร้วววววไม่มีอารายยยยยย แค่จะบอกว่าคนเหล่านี้กลับมาแล้วพร้อมกะอัลบั้มหม่ายยยย หุหุหุ เสียตังอีกแล้วตรู August 30 ......เคยรู้สึกบ้างไหม...ว่าตรงนี้ไม่ใช่ที่ของเรา
ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง วางมือไว้ตรงไหน
ทำอะไรก้อดูจะผิดไปหมดซะทุกเรื่อง
ขอโทษนะ...ขอโทษจริงๆ August 14 นอนไม่หลับสงสัยเป็นเพราะว่าช่วงนี้จัดตารางเวลาชีวิตพลาดไปหน่อย ชอบนอนเช้า ตื่นเอาซะบ่าย เลยไม่ค่อยได้ไปเรียนเท่าไหร่ จนอาจารย์เริ่มจะถามหาแล้วว่า "สิขรินทร์หายไปไหน" เวรกรรมแท้ๆ ถ้าเกิด มส.จนไม่จบสี่ปีขึ้นมาเนี้ยนะ ชีวิตคงหาไม่แน่ๆ แหม๋ๆๆๆๆ ก้อตื่นมาเรียนสิย้ะ!!!! คงมีครายหลายคนอยากพูดอย่างนี้ชิมิ อิอิ จะพยายามละกันนะ ขอสัญญา...ไม่เอาดีก่า เด๋วทำไม่ได้ เอาเป็นว่า ต่อไปนี้จะพยายามไปเรียนละกัน ไม่ว่าจะเกิดอารายขึ้นก็ตาม จะรับผิดชอบสิ่งที่ควรทำให้เต็มที่และดีที่สุดเน้อ หุหุหุ นี่ก็ปาเข้าไปตั้งตีสี่ละ ยังไม่ง่วงเลย (ความจริงพยายามจะนอนตั้งกะตีสองฝ่าๆละ แต่แมร่ง!!!! ไมกรูไม่ง่วงวะเนี้ยยยยยยยย) พรุ่งนี้มี quiz กะ presentation ด้วยอ่ะ แล้วจะเอาแรงจากหนาย ห้ะ!!! แถมยังต้องทำการบ้านเรื่องงานวิจัยที่เกี่ยวข้องอีก อาจารย์ให้ส่งตั้งนานแล้วก้อดองเอาไว้ ด้วยเข้าใจว่าไม่หักคะแนน เพราะเห็นอาจารย์กำหนดไว้ว่าส่งได้วันสุดท้ายคือวันที่ 20 นี้ แต่ปรากฏว่าไงค่ะ หักคะแนนคร้า- - - - ตายไปเลยกรู เค้าให้ส่งตั้งแต่วันที่ 6 ตายแน่ๆเลยยยยยยยย T-T นอกจากเรื่องเรียนแล้วยังจะเรื่องหัวใจอีก ปัดโธ่!!! ชีวิตฉานนนนน จะหาอะไรดีได้มั้นเนี้ยะ
T^T August 07 เป็นอะไรหนอกรูไม่รู้เหมือนกันนะว่าช่วงนี้เป็นอะไร อารมณ์ไม่ค่อยจะคงที่สักเท่าไหร่เลย เปลี่ยวอยู่บ่อยๆ นอยอยู่เนืองๆ เคืองเป็นพักๆ และชั้นรักใครบางคน
(อันหลังเกี่ยว!!!!!!) แหะ แหะ เห็นมะ แค่นี้ยังควบคุมตัวเองไม่ได้เลย
.......................
ความจริงแล้วว่าจะมาอัพหลายทีแล้วละ ไม่ใช่ไม่มีเรื่องจะบอกนะ แต่พอเข้ามาแล้วมันไม่รู้จะเริ่มยังไงดี
เรื่องที่อยากจะบอกอยู่ๆ ก้อเหมือนหายไปจากสมองซะงั้น ปลาทองจริงๆ
เป็นเหตุให้ไม่ได้อัพส้ากที ปล่อยให้รกร้างร่วมชาติเศษ ต้องบุกป่าถางหญ้าเข้ามาในสเปซนี้ให้วุ่นวาย
..................................
เฮ้อ----3 แล้วมันก้อกลับมาอีกแล้ว
กรูจะเขียนอารายดีวะเนี้ยยยยยยยยยย
ดูท่าจะต้องหาเวลาไปผักผ่อนกายาให้หายฟุ้งซ่านโดยด่วยซะแร้ววววววว
.................
อืม....วันนี้ไปค้นเอาเพลงเก่าๆมาฟัง หยิบมาหลายอัลบั้มทีเดียว
สุดท้ายก้อหยิบเอาของบี น้ำทิพย์มา ไม่รู้เพราะอารายดลใจ
เลยโดนเพลงนี้เข้าไปเต็มดอกเรยยยยย
.......................
ตื่นนอนทุกๆเช้า ทุกวันเป็นอย่างเคย
ไม่ต่างอะไร เหมือนเดิม....ตัวฉัน
ก็ยังเดินคนเดียว นั่งร้านเดิมๆประจำ
นั่งตรงที่เดิมตรงนั้นเหมือนทุกวัน
ได้แต่หวังสักวัน มีเธอคนนั้นที่คอย...คอยพบกัน
เป็นคนใจเหงาเฝ้ารอใครสักคน...ใครคนนั้นที่ใจรู้สึกดี
เป็นคนใจเหงา "อยากมีคนรู้ใจสักที"
ที่เขาจริงใจและแสนดี...เป็นเพื่อนใจ
ใครสักคน.....เหงาเหลือเกิน
.........................
ปล. ถึงใครคนนั้น ดูแลตัวเองดีๆนะ
แล้วเราคงได้พบกัน.....สักวัน July 28 ประกาศช่วงนี้ไม่รู้ว่าอะไรกันนักกันหนา พอหมดจากกิจกรรมที่รู้กันอยู่ว่าต้องทำแล้วก้อยังมีเรื่องที่เข้ามาให้ยุ่งวุ่นวายไม่รู้จักจบสิ้น "กุเหนื่อยนะเว้ย" แต่ก้อได้แต่ปลอบใจตัวเองไปว่าจะต้องผ่านมันไปได้ด้วยดี ยังไงๆก้อขอบคุณสำหรับกำลังใจจากพี่ เพื่อน น้อง ที่มีให้เสมอมาและไม่เบื่อเวลาที่ปรึกษา (หรือเบื่อแต่ไม่บอก) อันนี้ก้อไม่รู้ เฮ้อ---------3 กลัวจะเอาตัวเองไม่รอด 4 ปีจะจบมั้ยเนี้ย สอบ สอบ สอบ สอบ สอบ สอบ ข้อสอบก้อ ย้าก ยาก อยากรู้ว่าจะออกยากให้นักศึกษาทำไม่ได้เนี้ยมันดีมากเลยชิมิ ก้อคงจะเป็นอย่างนั้นเพราะก้อเป็นอย่างนี้มาช้านานแล้ว เออ.....สรุปจะบ่นเรื่องอะไรเนี้ย......งง
July 15 ทำไมๆๆๆๆๆๆๆๆๆตอนนี้ฟุ้งซ่านมากมาย
ทำตัวเป็นแมลงเม่าบินเข้ากองไฟตลอดเวลาเลย
สงสัยจะเป็นพวกมาโซ
นิยมถูกทำให้เจ็บปวด (หัวใจ) แหวะ
จะมีอะไรแย่ไปกว่าที่เราพยายามหาคำตอบที่ดีที่สุดได้แล้ว แต่เราไม่อยากจะทำตามนั้นอีกมั้ยอ่ะ
จะมีอะไรแย่ไปกว่าการพยายามที่จะลืม แต่มันก็ยังอยู่ในความคิดของเราตลอดเวลาอีกมั้ย
............................................
ฝันเล็กๆของฉันไม่สำคัญกับเธอเท่าไหร่
แต่สำคัญที่ฉันไม่ห่างกับเธอเหมือนยามตื่น
มีอะไรที่ฉันบอกกับเธอโดยไม่ต้องฝืน
ไม่ต้องเก็บไว้เหมือนยามตื่นนอน
ถ้าหากเธอกับฉัน...ไม่อาจเป็นได้มากกว่านี้
แค่มีเธอไว้ฝัน....ก็พอแล้ว (จริงอ่ะ)
จริงเหรอที่เวลาเรารักใครสักคนแล้วเราจะไม่หวังอะไรตอบแทน เพราะแม้แต่อกับแม่ยังหวังให้เราได้ดีเลย
ยิ่งความรักที่มันแบบว่า...นะ ยิ่งไม่มีทางเป็นไปได้ที่จะไม่คิดอะไรเลย
ความรักก็เป็นอย่างนี้แหละ
เหมือนยา ถ้าเราใช้ถูกมันก้อจะช่วยรักษาและบำรุงเรา
แต่ถ้าเราใช้ผิดหรือเกินขนาด เราก็จะอ่อนแอและตายอย่างช้าๆ
ซึ่งชั้นเองคงหยิบขวดผิดหรือไม่ก้อลืมเขย่าขวด --"
เลยหมดแรงลงทุกที....ทุกที
.......................................
วันก่อนได้ดู mv ของ อ๊อฟ ปองศักดิ์มา
เพลง แทงข้างหลัง...ทะลุหัวใจ
สุดยอดเลย
เพลงก้อเพราะ mv ก้อเวอร์
อืม........เหมือนที่เพลงบอกแหละ
ถ้าการแกล้งลืม ทำเป็นลืม บอกใจให้ลืมมันยังไม่ดีขึ้น ยังคงโดนทำร้ายให้เจ็บอยู่แบบเดิม
อยากตาย!!!!!
โหดร้ายเนอะ แต่ก้อน่าสนใจไม่เบา.........เอ๊ะยังไง
............................................
July 14 ปัดหยากไย่กันหน่อยหุหุหุหุ
หลังจากเป็นเวลานานแล้วที่เราไม่ได้มาอัพสเปซเลยเนื่องจากภารกิจรักภารกิจลับที่รัดตัว (จนโยงใยและรัดครายหลายๆคยให้พัวพันกัน อีรุงตุงนังไปหมดเลย) จึงทำให้ไม่ค่อยได้พบเจอใครเลย ขนาดพี่ป๊อปมาที่มองไม่ได้ไปกินข้าวด้วยเล้ย!!! (ขอโทษเจงๆนะพี่นะ) ส่วนที่น้องมีแมสเสชจ์ไปหาพี่สาวตัวอ้วนกลมในยามวิกาลก้อ...นะ คิดกว่าพี่คงจะเข้าใจ ไอ้ความรู้สึกที่มันแบบ...นะ คิดถึงพี่ๆทุกคนเลย จริงๆนะเนี่ย แล้วก้อขอโทษเพื่อนทุกคนด้วยนะ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ไปกินข้าวด้วยกันเลย ยังไงชั้นก้อเป็นห่วงพวกแกเหมือนเดืมนะเฟ้ย ไว้เจอกันตอนพี่เชียร์ละกัน
"เกลียดความจริงที่มันต้องเป็น...เกลียดที่เห็นว่าเธอมีใคร....เกลียดบางคนที่เธอพอใจ...กว่าฉัน"
มาละ มาละ อีอารมณ์นี้มาอีกละ พักก่อนดีกว่า........
ช่วงนี้เรียนหนักมากเลย (ก้อแน่สิ..กระแดะลง 24 หน่วย ตัวช่วยก้อไม่มี) ทั้ง test ทั้ง quize มันตั้งแต่สัปดาห์ที่ 2 แทบจะทุกตัว เรียนปีสี่นี่มันทุกยากลำบากกายจริง ยิ่งที่บ้านถามว่าจะจบปีนี้แล้วใช่มั้ย ก้ออยากจะบอกว่า "ขออีกซัก 2 ปี ได้ป่ะ" เศร้าอ่ะ ทั้งเรื่องเรียน เรื่องรัก ไม่มีอะไรดีส้ากกกกกกอย่าง ทำไมอ้า......T-T
June 06 เราอักษรศาสตร์!!!!!!!!!!!!!!พอเปิดเทอมแล้วเราก็ได้กลับมาเป็นึนอักษรอีกครั้ง....คิดถึงพี่ๆที่จบไปแล้วจัง
ความรู้สึกที่ว่าปี 4 มันจะโหวงชอบกลเนี่ย น้องก้อเริ่มรู้สึกแล้ว
จะจบแล้วอ่ะ.......เฮ้ออออออออออออออออ
เพิ่งคุยกะที่บ้านมาว่าเรียนจบแล้วจะไปไหนต่อ จะเอายังไง ทำอะไรกะชีวิต
ปัญหาโลกแตกนินา เครียดๆๆๆๆๆๆ
คล้ายกับว่าที่บ้านอยากให้ทำงานเลยอ่ะ แล้วค่อยหาเงินไปเรียนต่อโทเอาเอง
แบบทำงานไปเรียนภาคพิเศษไป โอย......อี๋ขาดพอดี
แล้วฉานจาทามงมยเนี้ยยยยยยยยยยยยย May 21 คิดไม่ออกนินาเหอๆๆๆๆ
กว่าจะได้มาอัพสเปซเน้อะ หลังจากปล่อยให้รกร้างเกือบปี (เกิ๊นนนน)
ก้อไม่มีอะไรมากหรอก แค่คิดถึงทุกคนเลยมาอัพให้ท่เม้นกัน
ตอนนี้กลับมอมาแล้วเลยไม่ค่อยได้เล่นเนทเท่าไหร่
แล้วพอเข้าสเปซแล้วก้อไม่รุว่าจะเขียนอารายดี
เอาเป็นว่าคิดถึงทุกๆคนมากมายนะ
รักและกรุณา มะช้ายยยยย รักและคิดถึง April 24 กลับมาแล้ววววหลังจากไปลัน ล้า ที่เกาะล้านมาเป็นเวลากว่า 4 วัน เราก้อได้กลับเข้าสู่โหมดมนุษย์อิเตอร์เนทอีกครา หุหุหุ ไปเที่ยวกะครอบครัวสนุกสนานมากมาย การได้ทำกิจกรรมร่วมกับครอบครัวมันก้อดีอย่างนี้แหละ ไม่ต้องกังวลว่าใครจะมาว่าเรา หรืออะไรก้อตามแต่ มีฟามสุขเจงโว้ยยยยยยยยยยยยยย (แต่ก้อยังคิดถึงน้องโจอยู่ดี..หายเร็วๆนะจ๊ะ) ได้ไปเล่นบานาน่า โบ๊ท กะพาราชูตด้วย ลอยละลื่วอยู่บนฟากฟ้า มันมากกกกก เพิ่งรู้ว่าการได้เห็นอะไรๆในมุมมองของนกมันวิเศษจริงๆ ชักอยากจะบินได้แล้วสิ (ไปเป็นเมียซุปเปอร์แมนดีก่า....>.<) แต่ที่เด็ดกว่าอะไรทั้งหมด คือ เราได้อยู่ร่วมในเหตุการณ์สยิวกิ้วหลายอย่างมาก เริ่มจากนี่เลย มีกรุ๊ปทัวร์ของพวกคนจีนอ่ะ (ที่รู้เพราะมันส่งเสียงล้งเล้งตลอดเวลา น่ารำคาญมาก เสียมารยาทเจงๆคนกำลังพักผ่อน และที่คอนเฟิมว่าจีนชัว เพราะมันร้องออกมาว่า ไอ้หยา นั่นเอ้ง) เป็นผู้ชายประมาณ 7-8 คนได้ ลงมาเล่นน้ำด้วยกางเกงใน ย้ำ กางเกงใน ไม่ใช่กางเกงว่ายน้ำ ทั้งย้วย ทั้งยาน แถมอีคนนึงเจือกใส่สีขาวอีก เวรกำ ฟัดไป ฟัดมาตามจังหวะการวิ่งเล่น (แต่ก้อยังดู 5555+) สักครู่เพื่อนก้อรุมแกล้งอีคนใส่กางเกงในสีขาวด้วยการจับมันถอดกางเกงในออกแล้วโยนเล่นไปมา ส่วนคนโดนถอดล่ะ....จะเหลือเร้อะ แก้ผ้าโทงๆ ไม่ปิดส่วนใดวิ่งไล่เอากางเกงใน (เก่า เน่า ยาน) ของตัวเองคืนมา อุบาทว์สิ้นดี ถ้าหล่อและ.......สักหน่อยจะไม่ว่าอารายสักคำเลย 555+ อีกเรื่องคือ เราได้อยู่ร่วมในเหตุการที่มีผัวฝรั่งขี้นกกะเมียไทยดำๆ แห้งๆ หน้าเหียกๆ ปั่ม ปั๊ม กันในน้ำเลยคร้า ดูดปากกันยังกะจะดูดหัวกัน ปากจะหลุดติดไปอยู่แล้ว แถมยังมีจังหวะเขย่าอีก โอ้แม่เจ้า ท่าลิงอุ้มแตงนินา ยกแข้งยกขา พาดกัน นัวเนียกันไปมา ฟินรึยังล่ะ หะ ไม่มาทำบนชายหาดเลยละ คนก้อไม่ใช่น้อยๆ น่าไม่อายจริง (อิจฉาก้อว่ามา...แป่ววววว) เหอะ เหอะ เหอะ
................................
ไปเที่ยวมาเลยกินทุกอย่างที่ขวางหน้าไอ้น้ำหนักที่ลดไปก้อเลยขึ้นมาอีกแล้ว กลุ้ม แต่จะให้ทำไง ก้อของเค้าดีจริงๆนินา แถมไปเล่นน้ำมามันก้อเหนื่อยด้วย ตากแดดทั้งวัน จนกลายเป็นนิโกรไปแล้ว ร้อนมาก แดดเผาจนแสน จับแขนตัวเองยังไม่อยากจับ ไหม้จนลอกกันเลยทีเดียว ช่วงนี้จึงต้องงดออกจากบ้านในช่วงที่พระอาทิตย์ยังยิ้มแฉ่งบนฟ้า เพื่อให้ผิวกลับสู่สภาพปกติเร็วที่สุด ส่วนของฝากน่ะหรอ ถ้าอยากได้ก้อมาเอาที่อุดรนะ เพราะยังไม่มีโปรแกรมกลับม. ใน ช่วงนี้ ส่วนดรีมเวิลก้อเอาวันอาทิตย์แหละ เพราะพี่โบไม่ว่างวันอื่นนินา ส่วนแม่นางแอปเปิ้ล ก้อรีบๆขึ้นมาจากภูเก็ตสักที จะตั้งรกรากที่นั่นเลยรึงัย ไปนานมาก หรือไปหา....อ่ะนะ เอามาฝากน้องด้วยก้อดี หุหุหุ ส่วนป๊อปชี เรื่องที่เราตกลงกันไว้ก้อทำตามแผนโลดเด้อออ ของคุนคร้าที่กรุณา ส่วนอุสาขอบคุณนะที่ช่วยเชคเกรดให้ทั้งๆที่ไม่สบาย หายเร็วๆนะ พี่ซันไปงานบวชพี่ไอซ์มาเป็นไงบ้าง พี่กุลล่ะ ได้ไปป่ะ อีจอกเปิ้ล หายไปเลยนะมึง ตายรึยัง แล้วเธอบุดซี่ เมื่อไหร่จะอัพข่าวค(ร)วสักที เงียบไปนานจนน่ากลัวนะเนี่ย โห๊ะๆๆๆ คิดถึงทุกคนเล้ยยยยยยยยยยยยย
.................................
กลับมาเรื่องเที่ยวต่อ นอกจากนั้นเรายังได้ไปเที่ยวที่บ้านสุขาวดีด้วย ซึ่งสุขาวดีสมชื่อจริงๆ สวยงาม แอน เดอะ หย่ายโตมากกกก เด๋วคราวหลีงจะเอารูปลงให้ดู ต่อจากนั้นก้อไปเที่ยวที่ ริบลีย์ สนุกมาก บ้านผีสิงแม่งงั้นๆแหละ แต่มันชอบมา แว้ๆๆๆๆ ให้เราตกใจอยู่เรื่อย มืดก้อมืด แถมโผล่มาเงียบๆ อีก เลวเจงๆ ห่า ต่อมาก้อเป็นพิพิธภัณฑ์ที่เก็บของเหลือเชื่อ ต่อด้วยไปดูหนัง 3 มิติ อันนี้มันสุดๆๆๆ โยกไปมา เสียวได้อีก กุกรี๊ดกระจายยยยย แล้วก้อ ไปเล่นเขาวงกตก่อ อันนี้ก้อสนุกดี หาทางออกกันวุ่นวาย เกืแบหลงทาง อดตายในนั้นแล้วมั้ยหล่ะ เสร็จจากตรงนั้นก้อเข้ากรุงเทพเพราะว่าอาต้องประชุมต่เลยมีโอกาสไปเที่ยวที่พระที่นั่งวิมานเมฆ แต่เราไม่เข้าเพราะเหนื่อย เลยให้คนอื่นเข้าไป จริงๆก้ออยากดูนะ วังไม่สักทองที่ใหญ่ที่สุดในโลกเชียว ในรูปก้อสวยดี แตเค้าไม่ให้เราถ่ายเอง (ดูจากไกด์ บุค) เหอๆๆๆๆ จากนั้นก้อตรงกลับบ้านน้อยแสนสุข
..............................
พอล่ะ ชักจะเยอะไปแล้ว เหนื่อย แถมเรายังอารมณืดีด้วย เพราะน้องโจพ้นขีดอันตรายแล้ว (แต่ก้อต้องรอผ่าตัดเอากระดูกวี่โรงที่ทิ่มปอดอยู้ให้มันเข้าที่เข้าทาง...หายเร็วๆ (อีกครั้ง) นะ รีบกลับมาร้องเพลงให้ฟังนะ..จะรอ) ป้าดดดดดดดด พูดยังกะเป็นอะไรกัน
.............................
พอแล้ว จริงๆ ไปก่อนนะ บุ้บ บุยยยยย April 19 ม่ายเจงงงงง ไม่น้ะ ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลยยยยอยากจะร้องไห้จริงๆ
เพราะอะไรน่ะเหรอ.........
เรื่องมันมีอยู่ว่า......
ทุกคนก้อคงรู้ชิมิว่าน้องชื่นชอบนักร้องเกาหลีมากเพียงใด
แล้วบังเอิญว่าคนที่น้องชอบเนี้ย (น้องโจหรือคยูฮยอนจ๋านั่นเอง)
และเพื่อนร่วมวงอีก 3 คน
เดินทางกลับจากไปไหนสักอย่างแล้วตอนที่นั่งรถอ่ะยางก้อระเบิดจนรถคว่ำ
3 คนนั้นไม่เป็นอะไรมากแต่น้องโจอ่ะปอดฉีกจนต้องเข้าไอ.ซี.ยู เลย
...................
วันที่ 19 หลังเที่ยงคืนไปเล็กน้อย คยูฮยอน อีทึก อึนฮยอก ชินดงและผู้จัดการอีกสองคนกำลังกลับไปยังอพาร์ตเม้นท์หลังจากจัดการรายการ KBS Super Junior Kiss The Radio เสร็จ ขณะที่พวกเขาอยู่บนทางด่วน ยางหน้าของรถก็ระเบิดในขณะที่คนขับกำลังเปลี่ยนเลนและทำให้รถหมุนไปกระแทกกับรางกั้น
และกระเด็นออกไปไกลกว่า 30 เมตรวาส่งผลให้รถตู้พลิกไปทางด้านขวา คยูฮยอนนั่งอยู่ด้านหลังที่นั่งคนขับ ดังนั้นเขาจึงเป็นผู้ได้รับบาดเจ็บมากที่สุดในบรรดาสมาชิกทั้งหมด จากอาการทั้งหมด เขาเท้าแตก กระดูกเชิงกรานเคลื่อน กระดูกซี่โครงหัก และมีแผลบนใบหน้า ที่กระดูกเชิงกรานมีเลือดออกและกระดูกซี่โครงที่หักได้ทะลุปอด เขาจำเป็นจะต้องได้รับการผ่าตัดเพื่อเพิ่มความสามารถในการหายใจ เขาเจาะรูกว้าง 1 -2 เซนตรงหน้าอกเพื่อสอดท่อช่วยหายใจเข้าไป และยังคงไม่รู้สึกตัว และไม่สามารถพูดได้เนื่องจากอาการช็อค หมอแถลงข่าวว่าคยูฮยอนควรจะต้องอยู่โรงพยาบาลต่อไปอีกอย่างน้อยสองสามเดือน ชินดงเป็นผู้ที่ได้รับบาดเจ็บน้อยที่สุด และออกจากอุบัติเหตุได้ด้วยใบหน้าและลำตัวที่มีแผลเพียงเล็กน้อย เขาถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลเช่นเดียวกัน และยังไม่ได้รับข่าวว่าเขากลับอพาร์ตเม้นท์แล้ว อีทึกถูกกระจกบาดที่ด้านหลัง และได้รับการผ่าตัดเพื่อนำมันออกเรียบร้อยแล้ว เขายังโดนบาดใกล้บริเวณตา อึนฮยอกเองก็โดนกระจกทิ่มหลังเช่นเดียวกัน นอกจากนั้น คยูฮยอนยังคงรักษาตัวเพราะปอดของเขาไม่แข็งแรงพอที่จะผ่าตัด เขาถูกย้ายจากห้อง ER ไปยังห้อง ICU และตอนนี้เขาได้รับการรักษาโดยใช้ยาเพื่อให้แข็งแรงพอสำหรับการผ่าตัด เห็นข่าวบอกว่าเป็นฝีมือของพวกแอนติแฟนคลับอ่ะ
มากรีดยางเอาไว้..............
.........................
พวกแอนตี้บอกว่า ไม่รู้ว่าจะบ้าบออะไรนักหนา
พวกมันไม่ใช่พ่อแม่สักหน่อย ทำไมต้องร้องไห้ต้องเป็นเดือดเป็นร้อนขนาดนั้น
อยากรู้นักว่าถ้าพ่อแม่เป็นอะไรไปจะร้องไห้มั้ย
.........................
ในฐานะที่ต่อเองเป็นคนหนึ่งที่ชอบ(มากๆด้วย)
รู้สึกแย่มากเลย...ทำไมต้องทำขนาดนี้ด้วย
ชีวิตคนๆนึง มาตัดสินกันแบบนี้เลยหรอ
แล้วอีกอย่างที่คนเค้าชอบก้อไม่ได้ทำความเดือดร้อนให้ใครเลย
ที่ชอบก้อเพราะชอบ ประทับใจ เป็นไอดอล
ส่วนเรื่องพ่อแม่มันคนละเรื่องกัน
ถามจริงๆเหอะใครบ้างที่ไม่รักพ่อกับแม่
แยกแยะให้ออกสิ...แย่จัง
รู้สึกแย่จริงๆนะเนี้ย
ถ้าเผื่อน้องโจเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆไม่ใช่แค่แฟนคลับที่จะเสียใจ
พ่อกับแม่เค้าล่ะ..จะเป็นไง ทำไมไม่คิดบ้าง
แค่ไม่ชอบ แค่หมั่นไส้ ถึงกับอยากให้ตายจริงๆหรอ
คนที่สมควรโดนกระทำควรจะเป็นใคร ก้อลองคิดดู
ไม่อยากพูดมากแล้ว
เด๋วก้อทะเลาะกันไม่จบสิ้น
แต่แฟนคลับคนนี้อยากจะบอกแอนตี้แฟนคลับจริงๆว่า
คิดให้ดีๆนะ............ว่าอะไรเป็นอะไรและอะไรคือทางออกที่ดีที่สุด
ที่มันดีกว่าการทำลายชีวิตคน April 14 มันหายไปแร้นนนนนนนอาหุอาหุ หลังจากใช้ความพยายามกว่าหลายสัปดาห์น้ำหนักที่เพิ่มขึ้นมาของอะหั้นมันก้ออันตรธานหายไป 4 กิโลแล้ว T-T หลังจากที่ต้องทนต่อคำก่นด่า ประณามและถ้อยคำถากถางสารพัด ไม่ว่าจะคนในครอยครัวและคนที่รู้จัก แต่ตอนนี้......หุหุ กรูผอมแล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
.................................................................
เป็นสงกรานต์อีกปีที่ไม่เล่นน้ำ เพราะไม่ได้ฉีดยา...หง่ะ มะช่าย เพราะกลัวดำและก้อเหนื่อยด้วย เลยไม่ค่อยอยากจะเล่นน้ำ ไม่มีแรงบันดาลใจเท่าหร่ายยยย สู้นอนเล่นอยู่บ้านก้อไม่ได้ อ่านหนังสือไป เล่นเนทบ้าง ฟังเพลงเกาหลีของบรรดาที่รักทั้งหลาย หาของอร่อยๆกิน(อย่างมีสติและพอประมาณ5555+) เท่านี้ก้อมีฟามสุขแร้ววววววว เออ...ลืมบอกไปว่า เมื่อวานนี้เป็นวันครอบครัวชิมิ ตระกูล "สนิทชน" เก๊าะเลยมารวมตัวกันอย่างอุ่นหนาฝาคั่งกว่า 300 คน แหะๆ เกิ๊นนนน บรรยากาศคึกครื่นมากมาย มีฟามสุขสนุกสนาน แถมยังตั้งวงเล่นไพ่กันอีกด้วย ซึ่งอะหั้นเองนั้นตอนแรกก้อไม่เล่นหรอกเพราะเล่นเนทอยู่ แต่สักพักก้อทนต่อปิศาจที่แฝงในร่างกายไม่หวาย เลยกระโจนเข้าร่วมวง เล่นกันด้วยเสียงโหวกเหวงมาก จนกลัวว่าตำรวจอาจมาเยี่ยมหน้าบ้านแต่ไม่เป็นไรเพราะถึงมาเราเองจะยอมเสียสละพรมจรรย์ให้แก่ตำรวจเพื่อความสุขและความปลอดภัยของครอบครัวเอ้ง!!!!! เอ้อ..ลืมไปว่า อะหั้นเล่นแบบไม่ลงทุนอารายเลย ได้รับทุนจากคุนอา 100 บาท ก่อนที่จะสูบเลือดจากญาติพี่น้องเป็นเงินอีก 200 กำไรเหนาะๆ เหอๆๆๆๆ รวมเป็น 300 ฟ่าบาท อิอิ หลังสงกรานต์ไปชอปดีก่า
..................................................................
เงินที่ได้มาจากการประกอบกิจกรรมครอบครัวนั้น ว่าจะเอาไปซื้อหนังสือเกาหลีมาอ่านเองแหละ เพราะว่าเปิดเทอมจะให้อุสาและคนอื่นๆที่ทรงภูมิช่วยสอน หลังจากโง่เป็นความเสือกไม่ยอมเรียนตอนปีหนึ่ง เราจะได้ อ่าน พูด ฟัง เขียน ภาษาเกาหลีสุดที่รักได้สักที (แต่เป้าหมายหลักคือจะเอาไว้หาพะ-อั๊ว นั้นเอง ชิมิ ชิมิ) แหะๆ ไม่ได้อัพซะนาน เลยยาวไปหน่อย อ่านๆ ไปแล้วกัน แค่เล่าให้รับทราบเฉยๆว่าชีวิตปิดเทอมเป็นไปยางงาย อาย อาย อาย อาย |
|
|
