suju_saranghae's profilesuperjuniorismPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
October 31 ไร้สาระวันนี้ฝนตกตั้งแต่ประมาณ 6 โมงเช้า จนตอนนี้ บ่ายสามแล้ว ก้อยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกเลย ไม่เหนื่อยรึไง
ตอนนี้ยังอยูที่อุดรยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับวันไหนเมือนกันทั้งที่ใกล้เปิดเทอมแล้ว
เพราะมีธุระและภารกิจที่ไม่คาดฝัน
ใจนึงอยากกลับมอ. รีบๆกลับไปทำสารนิพนธ์ให้มันเสร็จจะได้จบเร็วๆ
อีกใจก้อยังไม่อยากกลับ...อยู่บ้านแล้วสบายใจดีอย่างบอกไม่ถูก
ไม่ต้องเจออะไรให้มันเหนื่อยใจ
------------
แต่...เราจะคิดมากไปไย...ไม่เข้ากะบุคลิกของเราจี๊กกะติ๊ด
ร่าเริงเข้าไว้อิหนู!!!!!!!
------------
เมื่อวานนี้ไปตัดผมมา..ได้ทรงอะไรมาก้อไม่รุ ดูเนิร์ดสุดๆ
(นี่อาจเป็นอีกสาเหตุที่ยังไม่อยากกลับมอ. 55555)
คงต้องรออีกสักพักให้ผมมันยาวจนเข้าที่ อิอิ
ต่อจากนั้นก้อไปเดินตลาดนัด...ที่เหมือนโอเดี่ยนที่มอ ของเรานั่นแหละ
แต่ตลาดนัดที่อุดรใหญ่ขนาดเอาโอเดี่ยน 4 อันไปใส่ได้สบายๆเลยทีเดียว
แถมยังเปิดทุกวันด้วย
เดินชอบกันให้ตายไปเลย....แค่ก้อไม่ได้อะไรมั้งที่ตั้งใจไปชอป
ได้ของกินมาแทนแถมไม่ต้องจ่ายตังเองด้วยเพราะพี่ชายจ่ายให้
ถูกใจจริ้งงงงงงงง
-------------
เออ...ลืมบอกไปว่าซื้อมือถือใหม่แล้ว
ใช้เบอร์เดิมนะจ๊ะแต่เบอร์ชาวบ้านที่เมมไว้หายหมดเลย
ยังไงๆ ก้อโทรมาหาเค้าหน่อยนะ เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆทั้งหลาย
------------
นี่กรุมาบ่นเรื่องอะไรวะเนี้ย???????
--------------
October 21 ไม่น้า!!!!!!!!แสดดดดดดดดดดดดดดด
วันนี้ทำมือถือหาย!!!!!!!!
เหอๆๆๆๆ
อยากจะร้องไห้เจงๆ
ไปดูหนังกะที่บ้านมา...มีความสุข
พอดูจบก้อมานั่งที่โซฟาร์หน้าเมเจอร์รอที่บ้านเข้าห้องน้ำ
(อุดรมีเมเจอร์นะคร้าบ...พี่น้อง)
ต่อจากนั้นก้อไปกินข้าวกัน
และแล้ว...........ก้อจะหยิบมือถือมาโทร
แต่.....
มันไม่อยู่แล้วอ้ะ!!!!!!
พอโทรเข้าเครื่องก้อปิดไปแล้ว...ไม่น้ะ...ชั้นยังไม่ได้ปิดแค่ตั้งสั่น...แล้วถ้างั้นใคร?????
ไม่ต้องถามก้อได้คำตอบว่ามันหายไปแล้ววววว
ไม่นะ ไม่จริง ไม่ ไม่ ม้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ทุกข์จายยยยยยยยยยย
แต่ยังไม่ตายนะ......เฮ้อ- - - - - -
October 18 บ้านน้อยหลังนี้...สุขีเสียจริงในที่สุดก้อได้กลับถึงมาตุภูมิเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หลังจากที่ไม่ได้กลับบ้านมาเป็นเวลาเกือบๆ 7 เดือน (ห่า.....นานได้อีก) พอกลับมาบ้านถึงรู้ว่าโค-ต-ร-คิดถึงบ้านเลย ไอ้อาการนอนไม่หลับที่เคยเป็นบ่อยๆ ตอนอยู่มอ. ก้อไม่ยักเป็น ทั้งที่น่าจะใช้เวลาปรับตัวอีกหน่อย คิคิคิ รู้สึกสบายใจพิกล และถึงอยู่ที่บ้านต้องทำงานบ้านมากมาย (เพราะอยูคนเดียว...คนอื่นไปทำงานหมด) แต่ก้อดีนะ เป็นการออกกะลางกายไปในตัว จะได้ไม่อ้วนเหมือนสังวรและศศิวิมล (ฮิ้วววววววววววว)
ตอนนี่อากาศที่บ้านกำลังเย็นได้ใจเลย แค่เย็นนะ ยังไม่หนาว (สำหรับที่บ้านเค้านะเพราะถ้าอยู่ที่มอ.คงต้องถือว่าหนาว...ชิมิ) อากาศดีจริงๆ วันนี้ตื่นแต่เช้ามานั่งกินกาแฟกะที่บ้าน ไม่ยักกะโดนด่าแหะ ปกติต้องโดนดุแล้ว อิอิ แล้วอาก้อบอกว่า กินไปเถอะ..โตแล้ว
เออ...จริงเนอะ พอได้ยินยังงั้นก้อมานั่งคิดว่า กุแก่แล้วนี่หว่า แสดดดดดด.......ยังทำตัวเป็นเด็กอยู่เลย แก้ไงดีวะ
โอ้ยยยยยยยยยยย...ครายก้อได้ช้าวยฉานที้
ปล. ห้ามบอกว่าให้ไปตายนะ(รู้นะคิดอารายอยู่) October 13 หมูเวลเมื่อคืนก่อนหิวข้าวเลยชวนเพื่อนๆสุดที่รักไปกินส้มตำยามวิกาลกัน ก้อเอร็ดอร่อยไปตามประสาคนที่เกิดและเติบโตมาพร้อมน้ำปรุงรสปลา....ก้อปลาร้านั่นแหละ....ชิ!!!!!
หลังจากนั้นเลยขับรถเครื่องต่อไปอีกหน่อยเพื่อไปซื้อหมูเวล อิตอนแรกก้อไม่ได้น่าสนใจอะไร เพราะคุ้นเคยดีด้วยความที่กินบ่อย
แต่เพื่อนสุดที่รักมันเอาศอกกระทุ้งพร้อมกับบอกว่า "เมิงดูคนขายดิ.....น่ากินก่าหมูอีก"
แต่ด้วยความที่ไม่ค่อยจะประสาเรื่องแบบนี้ก้อยังไม่ได้สนใจเพราะคิดว่าเพื่อนมันล้อเล่น......ก้อปกติลุงมาขายคนเดียวนินา
ครั้นพอได้หันไปดูตามที่เพื่อนบอกก้อได้พบกับชายหนุ่มรูปงามทรายเชยกะลางปิ้งหมูอยู่
(ขนาดควันขนาดนั้น ร้อนขนาดนี้ หน้ายังไม่มันเลยอ่ะ คิดดู เจิดสุดๆ ไม่รุใช้แป้งเบอร์อะไร แต่ก้อน่าคิดนะว่าจะเป็นอย่างว่ามั้ย?????)
แต่ช่างเหอะเพราะเราก้อแค่แอบกรี๊ดกร้าดตามประสาคนที่ไม่เคยกับความรัก
แล้วสรุปว่าที่เล่ามายืดยาวเนี่ยก้อแค่จะบอกว่าไปเจอผู้ชายมาคนนึง..น่ารกดีแค่นั้นแหละ.....จบ October 06 อะไรอะไรก็เปลี่ยนไปเฮ้อ.......ช่วงนี้ไมมันเงียบเหงาอย่างนี้วะเนี้ย
ไม่ค่อยได้คุยกะใครเลย ขนาดเมทกันยังคุยกันแทบนับคำได้
บรรยากาศมาคุซะจริงๆ
คิดถึงทุกคนจังเลยยยยยยยยยยยยย
แต่ถ้าจะให้บอกว่าใครบ้างคงไม่ได้เพราะมันมากมายเสียเหลือเกิน (หุหุหุ)
อย่างที่ว่า...ตอนนี้อะไรมันก้อเริ่มเปลี่ยนแปลงไปหมดแล้ว...
แต่ละคนก้อมีเล้นทางชีวิตของตัวเอง
แล้วเธอล่ะ....สิขรินทร์....เธอรูรึยังว่าชีวิตเธอต้องการอะไร?????
น่าหัวเราะเยาะเน้อะ....ใช้ชีวิตไร้สาระไปเรี่อย...ยังจับทางชีวิตไม่ได้เลย
เพิ่งรูตัวว่าตัวเองนิสัยเด็กมากๆ...งี่เง่า...เอาแต่ใจ.....ฯลฯ
แล้วตกลงชีวิตเรามีอารายดีบ้างวะเนี้ยยยยยยย
อนาคตที่กำลังใกล้เข้ามา.....อดีตที่ยังจำไม่ลืม...กับปัจจุบันที่วุ่นวายโคตร
ไม่น่าเชื่อจริงๆว่ามันไปด้วยกันได้...เฮ้อออออออ
แค่นี้ก้อจะร้องไห้..ทั้งที่พระพุทธเจ้าก้อสอบเอาไว้ว่าความแน่นอนคือความไม่แน่นอน
แต่ก้อยังทำใจไม่ค่อยได้อยู่ดี
ช่วงนี้ร้องไห้บ่อยสุดๆ กระเพาะก้อกำเริบแถมยังหนักกว่าที่ผ่านมาอีกด้วย
ขอให้ทุกคนช่วยเป็นกำลังใจให้สมหญิง(ใครวะ)ด้วยนะ
เพราะมันเริ่มจะไม่ไหวแล้วจริงๆ
ปล.รู้สึกว่าถึงข้างๆเราจะมีคนมากมาย...แต่ยังไงก่อเหงาอยู่ดี
|
|
|
